مثل يك رنگين كمان

چهارشنبه- 17 تیر 88

این یه ماه اخیر روزهای سختی رو پشت سر گذاشتم. سخت که میگم یعنی هم از لحاظ فشار کار و مشغله های شخصی و امتحانات دانشگاه، و هم فشارها و ضربات روحی که گاه و بیگاه از اطراف بهم وارد میشد. سخت بود، خیلی سخت! یه ماه تو خونه موندن و فقط درس خوندن برای امتحانات و تحمل کردن همه شرایط دشوار اونم واسه آدمی مثل من خیلی سخت بود. روزهایی بود که به خاطر یه مسئله کوچیک اینقدر به هم می ریختم که حتی یه کلمه هم نمیتونستم درس بخونم ولی با همه این اتفاقات سعی کردم خودمو جمع و جور کنم و بخونم. چون مطمئن بودم یه قدم لغزش مساویه با سقوط!

امتحانات دانشگاه بالاخره تموم شد. خوب و بدش رو دقیق نمیدونم ولی هر چی بود یه بار اضافی از رو شونه هام برداشته شد. خیلی خسته ام. حالا فقط دلم میخواد چشماموببندم و با خیال راحت تصنیف دولت عشق استاد شجریان رو گوش کنم و همه خاطره های تلخ ذهنم رو بریزم بیرون و سعی کنم از تعطیلاتم لذت ببرم. واقعا” دو ماه و نیم از درس و دانشگاه دور بودن نعمتیه ها!

_______________________________________________________________

مشترك فيد اين وبلاگ شويد تا هيچ پستي را از دست ندهيد: